در سالهای اخیر ، آسیای جنوب شرقی به عنوان یک کانون برای بحث در مورد مدیریت پسماند ظاهر شده است. چندین کشور در منطقه با افزایش شهرنشینی ، نگرانی های زیست محیطی و میراث "زباله های زباله" بین المللی هدایت می شوند و سیاست های خود را در مورد جمع آوری زباله ، حمل و نقل ، تصفیه ، طبقه بندی ، دفن زباله و سوزاندن بازسازی می کنند. دولت های تایلند ، مالزی ، ویتنام و اندونزی هم اکنون در حال انجام اقدامات سختگیرانه تری برای مدیریت زباله های داخلی و بازیافت های وارداتی هستند.
تایلند اخیراً با ممنوعیت واردات زباله های پلاستیکی موضع قاطع اتخاذ کرده است-سیاستی که منعکس کننده نگرانی های فزاینده در مورد آلودگی سمی و تأثیرات سلامتی در مورد استفاده نادرست از پسماند است. براساس گزارش های اخیر ، این اقدام پس از سالها حمایت از محیط زیست انجام شد و اقدامات مشابه همسایگان خود را دنبال می کند. آداب و رسوم تایلند اکنون مقررات سختگیرانه ای را اجرا می کند ، و سازمان های دولتی برای جلوگیری از حمل و نقل غیرقانونی از طریق کشور ، نظارت را افزایش می دهند. به موازات ، شرکت های جمع آوری زباله های محلی برای اتخاذ فن آوری های تمیزتر و کارآمدتر برای پردازش ایمن زباله های داخلی ، انگیزه می شوند.
از طرف دیگر مالزی در حال بررسی این چالش از دو جبهه است. دولت نه تنها وظایف ضد دامپینگ را در واردات برخی از مواد پلاستیکی از چین و اندونزی تحمیل کرده است ، بلکه باعث نوسازی سیستم های جمع آوری و بازیافت زباله ها نیز می شود. این وظایف ، از 6.33 ٪ تا 37.44 ٪ ، با هدف محافظت از صنعت بازیافت داخلی از واردات کم هزینه و با کیفیت پایین. علاوه بر این ، شرکت های محلی اکنون یارانه های تحت حمایت دولت را برای به روزرسانی تجهیزات خود و بهبود کارآیی عملیاتی دریافت می کنند-یک گام اساسی برای اطمینان از پردازش زباله با خیال راحت و بدون آسیب رساندن به محیط زیست.
ویتنام خود را تحت فشار دوگانه رشد سریع زباله های شهری و چالش های بازیافت قراضه های پلاستیکی وارداتی پیدا کرده است. به عنوان یکی از واردکنندگان برتر زباله های منطقه ، بخش بازیافت غیررسمی ویتنام غرق است. در حالی که اکنون دولت قرار است مقررات سختگیرانه واردات را معرفی کند و پروتکل های مرتب سازی زباله را بهبود ببخشد ، کارشناسان هشدار می دهند که بدون سرمایه گذاری قابل توجه در زیرساخت ها و اجرای ، درصد قابل توجهی از پلاستیک ممکن است هنوز در محل های دفن زباله به پایان برسد یا در شرایط زیر قطبی سوزانده شود.
اندونزی ، به همین ترتیب ، با مشکلات قابل توجهی روبرو است. شهرهای اندونزی با داشتن جمعیت به سرعت در حال رشد و ظرفیت تصفیه زباله محدود ، به اقدامات موقت مانند سوزاندن کنترل نشده و دامپینگ کنترل نشده متوسل می شوند. اگرچه دولت برنامه هایی را برای تشدید مقررات و تقویت ظرفیت تسهیلات تصفیه پسماند اعلام کرده است ، اما بین اهداف سیاست و اجرای زمین شکاف قابل توجهی وجود دارد.
| کشور | اقدامات دولتی | سیاست در مورد شرکت های جمع آوری زباله | سیاست واردات/تجارت |
|---|---|---|---|
| تایلند | ممنوعیت واردات زباله های پلاستیکی ؛ افزایش نظارت | مشوق هایی برای به روزرسانی تجهیزات و فناوری | ممنوعیت شدید واردات پلاستیکی خطرناک |
| مالزی | وظایف ضد دامپینگ در واردات حیوانات خانگی ؛ یارانه برای ارتقاء بازیافت | پشتیبانی از طریق برنامه های کمک مالی و نوسازی | وظایف موقت ضد دامپینگ ؛ محدودیت در واردات با کیفیت پایین |
| ویتنام | مقررات جدید در مورد واردات زباله ؛ تمرکز خود را بر روی مرتب سازی بهبود بخشید | رسمیت تدریجی بخش غیررسمی ؛ پروژه های بازیافت خلبان | کنترل واردات سختگیرانه تر برای کاهش آلودگی |
| اندونزی | اعلامیه هایی برای افزایش ظرفیت درمان ؛ نیروی انتظامی | تلاش برای نوسازی سیستم های جمع آوری در حال انجام | سفت شدن نظارتی در حال پیشرفت ؛ مسائل مربوط به مدیریت سهمیه |
سیاست های کلیدی مدیریت پسماند در جنوب شرقی آسیا
این تغییرات سیاست نشان دهنده نیاز فوری به تغییر از شیوه های منسوخ به سمت یک مدل اقتصاد پایدار و دایره ای است. در حالی که ممنوعیت ها و وظایف مراحل مثبتی است ، اثربخشی کلی این اقدامات به اجرای مداوم و سرمایه گذاری در فناوری پیشرفته پردازش زباله بستگی دارد. توسعه سیستم های مدیریت زباله یکپارچه-در جایی که زباله ها جمع آوری ، مرتب سازی ، تصفیه شده و تبدیل به انرژی از طریق سوزاندن سوزاندن یا بازیابی گاز دفن زباله از یک هدف مهم هستند.
برای شرکت های جمع آوری زباله های محلی ، سیاست های بهبود یافته هم فرصت ها و هم چالش ها را ارائه می دهند. با یارانه های دولت و پشتیبانی فنی ، این شرکت ها می توانند از شیوه های اصلی جمع آوری به سمت روشهای پیشرفته تر بازیافت و بازیابی انرژی حرکت کنند. با این حال ، این انتقال به سرمایه گذاری قابل توجهی و نظارت نظارتی نیاز دارد تا اطمینان حاصل شود که تسهیلات جدید از استانداردهای زیست محیطی برخوردار است.
علاوه بر این ، ابعاد بین المللی تجارت پسماند بحث برانگیز است. از آنجا که کشورهایی مانند چین استانداردهای واردات خود را محکم می کنند ، صادرکنندگان زباله از کشورهای توسعه یافته به طور فزاینده ای به تغییر جنوب شرقی آسیا-A نگاه کرده اند که بر نیاز به یک رویکرد هماهنگ منطقه ای تأکید می کند. گروه های محیط زیست و دولت های محلی به طور یکسان خواستار همکاری پیشرفته برای ایجاد استانداردهای مشترک و به اشتراک گذاشتن بهترین شیوه ها در مرزها هستند.
آسیای جنوب شرقی در سفر مدیریت پسماند خود در یک مقطع بحرانی قرار دارد. در حالی که اصلاحات سیاست اخیر و اقدامات دولت امیدوار کننده است ، تلاش پایدار و همکاری منطقه ای برای اطمینان از مدیریت زباله به گونه ای که از سلامت عمومی و محیط زیست محافظت می کند ، ضروری خواهد بود.
