در طبیعت باکتری هایی وجود دارند که پلاستیک های پلی هیدروکسی آلکانوات تولید می کنند و بسیاری از موجودات از جمله انسان می توانند این پلاستیک ها را تجزیه کنند. توانایی تجزیه پلاستیک های مصنوعی نیز رایج است:
- Tenebrio molitor می تواند پلی استایرن را بخورد و میکروارگانیسم های روده ای آن شامل میکروباکتری YT2 است که می تواند پلی استایرن را تجزیه کند. آزمایشها نشان میدهد که لاروهای مولیتور Tenebrio سن 3 تا 4 با فوم پلی استایرن به عنوان تنها منبع کربن میتوانند زنده بمانند و به بزرگسالان تبدیل شوند.
- حیوانات مختلفی مانند لارو کرم خوار ذرت هندی و ماگت های قایق می توانند پلی اتیلن مصرف کنند و میکروبیوتای روده آنها شامل مقداری اشریشیا کلی و تعدادی باسیل است که می توانند پلی اتیلن را تجزیه کنند.
- بزاق لارو پروانه مومی حاوی دو نوع فنولیک اکسیداز است که می تواند در پلی اتیلن مصرف شود. تعداد بیشتری از حشرات Lepidoptera و Coleoptera می توانند پلی اتیلن و پلی استایرن مصرف کنند.
- میلیون ها حشره و نرم تن منتظر شما برای انجام آزمایش هستند.
- در سال 2022، محققان تایلندی کشف کردند که آنزیم های تولید شده توسط برخی باکتری ها در آب دریا و بزاق انسان می توانند پلی اتیلن ترفتالات (PET) را تجزیه کنند.
می توانید خودتان مقداری کرم آرد زرد بخرید و سعی کنید ببینید آیا می توانند پلاستیک های دیگر را بخورند یا خیر. توجه داشته باشید که دندان های آن به خصوص خوب نیستند و ممکن است لازم باشد پلاستیک سخت قبل از بلعیده شدن از قبل خرد شود.
در سال 1925، موریس لموین، میکروبیولوژیست در انستیتو پاستور فرانسه، پلی هیدروکسی بوتیرات را از باسیلوس سوبتیلیس جدا کرد. این نوع پلاستیک غیر سمی است، در آب نامحلول است و به اکسیژن اجازه عبور می دهد. بخیه های جراحی، فیلم های پزشکی، پارچه های پزشکی، و غیره که از پلی (4-هیدروکسی بوتیرات) ساخته شده اند می توانند توسط بدن انسان جذب شوند. تخمیر نوترکیب یا گیاهان اصلاح شده ژنتیکی با ژن های باکتریایی می توانند پلی هیدروکسی بوتیرات تولید کنند.
بدون پلاستیک های مصنوعی، موجوداتی که می توانند آنها را بخورند می توانستند تکامل یافته باشند. آن موجودات حتی نمی دانستند که می توانند پلاستیک مصنوعی بخورند تا زمانی که در دنیا به دنیا آمدند و آنها را ملاقات کردند.
